Wag mo ko Basahin

Hindi ako mahilig kumausap ng mga tao lalo na kung naglalaro ako ng Pokemon Y, o kaya kung kasama ko si Tin-tin (laptop ko). Paminsan-minsan, kapag lowbatt ang dalawa, hindi ko maiwasang mapag-isa at mag-isip ng mga bagay-bagay na gumagasta ng tinitipid kong brain cells. Medyo mahaba ang isusulat ko dahil magiging busy ako sa isang linggo, call-certification kasi ng mga trainees ko. Halina't samahan akong sayangin ang limang minuto ng buhay mo.

Karaniwan kong napupuna ang mga mali sa lipunan at nauubos ang oras ko sa mga tanong at pagtataka.

Heto ang ilan sa kanila:

1. Laking-Aircon Commuter - Di ko alam kung ako lang ang nakaka-pansin, pero sadya atang may mga taong hindi alam kung ano talaga ang gusto nila sa buhay. Noong nasa Makati at Antipolo pa ako, mahilig akong sumakay ng bus kapag bumabyahe, lalo na kung pabalik sa Laguna mula sa trabaho. Kapag galing akong GY (graveyard shift), di ko maiwasang sumakay sa air-conditioned bus sa umaga para maiwasan ang nakakapang-limahid na init ng araw, at foundation day ng EDSA. Sa loob nito, kasama ko ang mga laking-aircon commuter. Sa mga pagkakataong napapa-dalas, di ko maiwasang magtaka kung bakit pakiramdam ko ay may snow na ang bunbunan ko. Tangama, parang may nabubuo nang yelo. Unti-unti, sumasakit ang ulo ko. Titignan ko ang katabi ko sa bus at nalilinawan akong bigla sa mga bagay. Miski gaano pa kalamig, nag-iinit ang ulo ko. Indio de puta, sasakay kayo ng bus na may erkon, tapos itatapat niyo sa katabi niyo yung erkon kasi giniginaw kayo? Ang sarap niyo talian sa leeg ng kurtina ng bus.

2. Sawsawan. - Mahirap man o mayaman, ma-pride man o buraot, marahil ay nakasubok nang bumili ng mga pagkaing itinitinda sa presyong pang-masa. Yung mga cart na nakikita sa malls, lansangan, at maging sa mga train station. Isang halimbawa dito ay ang pinakamamahal kong Siomai. Siomai House man o Master Siomai, pareho lang silang nagse-serve ng tubig toyong walang lasa. Pucha. Mukha nang tabong punong-puno ng toyo yung karton na lalagyan ko ng siomai, wala pa din akong nalalasahang alat. Kung lalagyan ko naman ng kalamansi, mas wirdo pa sa itsura ko ang lasa nung sawsawan. Maalat man ang ugali ko, malas lang at di ko magamit ang toyo sa utak ko.

3. Magkano Yelo? - Magkano na ba ang bentahan sa merkado ng tubig? Eh, ng yelo? Sa amin sa San Pedro, dos.

Nagtataka kasi ako. Sa tuwing bumibili ako ng Coke/Coffee/Sarsi Float, sa Jabi man o Mcdo, sobrang nakaka-gulat ang dami ng yelo sa loob ng plastik nilang baso. Di ko tuloy alam kung paano ang breakdown ng bentsingko (25php) ko. Parang yung limang piso, nahahati sa soda at chocolate syrup. At yung bente pesos? Sa mahiwagang yelong may hindi makitang ginto.

Saan kaya nang-gagaling ang yelo nila? Sa freezer? Sa inidoro? Sa minahan ng ginto? O sa bunbunan ng mga laking-aircon commuter? Hindi ko alam. Pero ang alam ko, subukan ko mang isanla ang yelo ng coke float, tunaw na ito bago ko pa man maibigay sa pawnshop. Ganun ito kahiwaga.

4. Pogi mo. - Mga taxi driver na namimili ng pasahero. Choosy pa si Koya mode activated, kumbaga.

Naglipana sila sa bandang Cubao hanggang Marikina at Antipolo. May pailan-ilan pa din sa Makati na di mo alam kung namimili ng pasahero o nagtatanga-tangahan at nagkukunwaring di alam ang destinasyon mo. Kung gamitin mo man ang textline na binigay ng gobyerno para ireklamo ang mga tsuper na namimili ng pasahero, alam mong nagsasayang ka lang ng load dahil wala naman talagang nangyayaring solusyon. Magkano kaya ang budget ng gobyerno para sa ganitong klase ng mga proyektong walang pangil? Miski baby tooth, wala.

Dito sa Davao, kung saan ako pansamantalang nagtatrabaho - kapag tsuper ka at namili ka ng pasahero, asahan mong artista ka tuwing weekend. Kasama mo mismo ang Mayor sa TV! Mayor Duterte yun boy! Spell Awesome. At hindi lang 'yan. Matapos ang ilang linggo, kapag hindi ka pa din nag-bago, makikita mo na din si San Pedro. Makikita mo na ang mga mahal mo sa buhay na matagal mo nang di nasilayan! It's More Fun in the Philippines!

5. Peste. - Mga taong nakiki-wifi na nga lang, ang lakas pa mag-reklamo. Hindi ka naman madamot. Sadyang may mga bullshit lang na inihain ang tadhana sayo. At kung hinahabol ka ng malas, sila pa yung may multiple downloads na ginagawa, habang nagyu-youtube. Jeez. Kung i-off mo man ang tethering ng cellphone mo, o malowbatt ka, sila pa yung galit.

Kung pwede lang pumatay ng tao, inuna ko na ang mga 'to.

6. Face-to-Face-Facebook-Edition - Kung hilig mo ang pagsisiwalat ng buhay mo sa Facebook at ginagawa itong Online Barangay, wag kang magtaka kung dumating ang araw na wala ka nang kaibigan sa Facebook, o may kaaway ka nanaman next week. Pinaka-ayaw ko yung mga putakera sa Facebook, lalaki man o babae. When I say putakera, sila yung mga taong masyado nang personal ang mga detalyeng nilalagay sa Facebook. YUNG TIPONG ALL-CAPS MAG STATUS MESSAGE, AT IBO-BOLD KUNG PWEDENG I-BOLD, TAPOS HINDI NAMAN MASABI NG HARAPAN SA TAONG GUSTO NIYANG PATAMAAN. Ang alam ko, social networking site ang Facebook - hindi palengke.

7. Dadaloy din ang ginhawa EAF points/Memo/IR. - Na-late ka na ba sa trabaho dahil sa mga pesteng road construction signs sa kalsada? Napikon ka na din ba? Lalo na kung alam mong nakatiwangwang lang naman ang espasyo at wala naman talagang gumagawa. Kumpara sa tao, nganga. Mas lalong nakakaburat kung may matanggap kang EAF points at nawala ang pinapangarap mong attendance bonus (kung meron man) dahil dito.

Minsan, ang cute lang talaga ng mga nagpapayaman kasama ang DPWH. Wala naman talagang sira ang kalsada bago pa ang mga pesteng construction na yan. Hindi rin naman mabigat ang daloy ng trapiko (depende sa oras) kaya hindi nangangailangan ng road widening. Ang totoo, utak dapat nila yung pinapa-widen. Nakakalungkot na yung mga nagnanakaw ng wallet, softdrinks sa tindahan at cellphone, nakakulong. Samantalang yung mga nagnanakaw ng bilyon na para sana sa mga walang makain at naghihikahos, nasa condo. O kaya nag-gogolf, o gulp.

Yung budget ng gobyero at buwis ng mga tao, marahil ay kotse na ngayon. O Macbook ng mga politiko, alipores nila't mga anak, salamat sa mga road widening projects na yan. Walang suspect, pero may biktima. Tangina talaga.

8. Mommy Dionisia. - Ang alam ko, si Pacquiao naman yung boksingero at world champion sa larangan ng boxing. Si Pacman din ang politiko, relihiyoso, congressman, bilyonaryo, endorser, icon, nagbabalak maging sendador sa 2016, brabalibintawan, at bigotilyo.

Ang ipinagtataka ko, bakit mas madalas ko pang makita ngayon sa TV si Mommy D kaysa kay Pacquiao? Kung meron pa man, hindi ko naman napapansin sa international media ang mga nanay nina Cotto, Marquez, Mayweather, Diaz, Hatton at maging ang mga naunang nakalaban ni Pacquiao. Iba ka talaga Dionisia. Nakakatawa din na maging ang international showbiz press ay updated sa ballroom dancing ni Mommy D, at pati sa lovelife ng matanda. Kaya siguro siya endorser ng suka, may asim pa. Nakaka-inis man ang mukha niya kapag OA siya, nakikita kong komedya ang maraming bagay kapag nagsasalita na siya. 

Mabilis pa sa bullet train ang pag-apaw ng likes sa mga ganitong litrato. Kung ako ang tatanungin, mas gusto ko yung mga simpleng taong may matabang utak at may sense kausap. Isali mo na din yung mga mahihilig sa Pokemon, gitara, anime, matinong OPM at quality na mga banda. Gaya nga ng sabi ko, di ako mahilig makipag-usap sa mga tao - lalo na yung mga sinungaling, wrong grammar, jeje, relihiyoso, pa-cute, at know-it-all.

Maliban sa misteryo ng Facebook Likes, isa pang ipinagtataka ko ay yung mga babaeng mahilig mag-post ng kilikili nila sa Facebook. Utang na loob, kumakain po ako sa harap ng laptop ko. Noong nakaraang taon ay nai-post ko na din sa FB ang pagtatakang ito tungkol sa mga kilikili sa Timeline.

Gaya ng inaasahan ko, puro babae ang nagreply. Isa lang ang gusto nilang iparating:

'Proud lang kami kasi maputi ang kilikili namin.'

 'Pusod, siko, batok, tuhod, kuko sa hinlalaki ng paa, ngipin, pores sa gilid ng ilong, singit, kuyukot.'

Pritos Ring, Mongol Pencil at Cassette Tapes. - Noong kabataan ko, dito lang naging busy ang mga daliri ko. Asan na ba ang mga 'to? Bakit iba na ang pinag-gagamitan ng finger ng mga kabataan ngayon? Huwag na lang natin ituloy at baka maging malaswa ang usapan.

Santan - Noong unang panahon, panahong hindi pa uso ang pagbili ng bulalo at kap-nudils sa bakery, ang sinusutsot ng mga tao ay ang nectar ng santan. Kung di mo ito nagawa ay hindi mo talaga naranasang maging bata sa Pilipinas. Kung isa ka naman sa mga kabataang parang kahapon lang ipinanganak, tanungin mo ang ate at kuya mo, o kaya yung nanay at tatay mo kung maaga silang nag-wasakan. Malamang ay may ideya sila sa sinasabi ko. (Sa mga di kilala si Bulalord, heto ang Video)

MikMik! - Kung may hini-hithit man kami noon sa aluminum foil-like apparatus, Mikmik lang yun at wala nang iba. Nakaka-adik. Pula man o brown. Punyeta. Saan pa ba may nabibilhang ganito? Kung mas madami sanang stock ng Mikmik sa merkado, bababa ang istatistika ng mga kabataang lulong sa droga. Maliban sa mas mura ang mikmik, libre din ang bulate sa tiyan na dulot nito. Kung malakas naman ang trip mo sa buhay, pwede mong hiwain ng malapad ang plastik, isubo ang straw, ipasok sa loob, at hipan ng malakas. Makikita mo ang heaven, kung makakakita ka pa. Wala na atang feel-good food gaya ng Mikmik.

Dito ko na tatapusin ang pagtataka at pagsasayang ng oras mo. :) Ishare, i-like, mag-komento. Gawin ang nais. Nawa ay naaliw ko kayo kahit papaano. Hanggang sa muli, kailangan ko nang maligo at manonood daw kami ng 300. Wag na magpost ng kilikili, alright?

_____________________

Para sa mga suhestyon at reklamo, marapat lamang na maglagay ng mga hinaing sa ibaba (Comments Section). Maraming salamat po, lalo na sa mga nag-papakain ng mga isda sa kanang bahagi ng pahina at mga di tumigil sa pangungulit para magsulat ako ulit. Yung mga gusto mag-rekwes ng topic, nasa baba ang link sa Facebook ko. Balik kayo next week! I-share sa mga may balak kitilin ang sariling buhay. Pag-ibig Ang Lunas.

-Pal

FB | Twitter | Photography 

3.2.2014

Davao

Indak: Up Dharma Down

“There is no greater agony than bearing an untold story inside you.”

I. Balita?

Langya, halos dalawang taon na ang nakakalipas nang huli akong sumulat. Ang akala ko noon ay hindi na ako magsusulat ulit, sa mga panahon ng pag-iisa, naging busy ako sa trabaho at pilit kong pinapababa ang bayarin sa Meralco namin para hindi ma-doble ang pagka-durog ng puso ko. Pero paminsan-minsan, kapag may mga taong nagkakamaling mabisita ang blog na 'to, nakakatanggap pa din ako ng mga mensahe na bumalik at makipagtitigan sa monitor. 

Maliban sa alikabok ng PC at Keyboard na walang letra, mas ikinakatakot ko ang kalawang sa utak ko. Walang praktis at wala ding topic para isulat. Siguro dahil na din sa stress at pagiging busy ko. Seryoso, ang nipis na ng buhok ko, nakakababa ng self-confidence ang pag-lapad ng noo ko. Minsan naiisip ko kung malas ang palayaw na PAL, nagmumukha kasing paliparan ng eroplano ang noo ko. At kapag naubos ang buhok ko, nako... ewan ko.

Mula sa pagiging ahente sa isang call center, na-promote na po akong US Geography and Culture at Product Trainer last year para sa isang kumpanyang mahilig sa Kable, Telebisyon at iritableng kostumer. Siyempre, kasabay ng promotion, tumaas din naman ang sahod ko. Isabit mo na din ang self-esteem, pasensya, buwis bawat cut-off at bill sa telepono. Tumaas din ang attrition rate ng kumpanya namin, at higit sa lahat, tumaas ang hairline ko.

Dalawang taon na ang nakakalipas mula noong isulat ko ang 'Huling Palaplap'. Isang kwento ng hangal na luha at pagka-bigo. Ngayon, masaya kong ibinabahagi ang una kong blog matapos ang matagal na panahon.... 'Galaw-Galaw. Move On and Maging Tanga Responsibly.' 

(Sa mga bagong mambabasa, ipagpatawad ang huwad na mga salita at komposisyon. Wala po akong kinuhang kurso na may kinalaman sa pagsusulat.)

___________________________________________

II. Maging Tanga Responsibly.

Sa di ko maalalang dahilan, tumambling ako ng malayo at napadpad dito sa Davao, ang perpektong rehab community ng masasamang tao. Sa mga nag-aalala, wala naman akong balak makita ang Duterte Finger at bumulagta nalang sa daan. 

At nangyari na nga. Ang resulta ng soul-searching, travelling at tatlong taon ng mabagal at siguradong pagmomove on ay ibabahagi ko sa paraang di ko alam kung maiintindihan ng ordinaryong tao. Heto na, ang Move On and Maging Tanga Responsibly Tips and Lessons:

1. Wag Control Freak. - Let's admit, most of us (guys) are control freak. And sadly, sobrang dalang nating ipakita ang soft side natin sa mga girlfriend. We pretend to act tough, na we are always in control miski hindi naman totoo. At dahil diyan, tayo rin ang mga pinaka-mukhang tanga umiyak sa huli. As in, mukhang tanga. Kung ayaw mo maniwala, try mo picturan yung sarili mo habang umiiyak ka. Tapos, spell T-A-N-G-A. Hindi ko alam, pero sa tingin ko, natutuwa talaga ang mga babae sa mga lalaking control freak na umiiyak sa huli. At natutuwa din sila kapag humihingi tayo ng chance to 'work things out'. Humahaba yung buhok nilang mga babae at may kaunting kilig at paasa behavior na kapag narealize na nila na wala silang ginawang mali. Na lahat ay nasa utak lang nila dahil paulit-ulit natin silang sinisisi, at nabebrainwash na dapat silang mag-sorry. Kung isa ka din sa mga lalaking nag-aakalang ikaw lang ang dahilan kung bakit maganda ang relasyon ninyong dalawa, pwes, ang kapal ng mukha mo. Mas masama pa kung may ka-pares na 'know-it-all' attitude yang kayabangan mo. Ang sarap lunurin sa drum na walang tubig. Gumising ka na bago ka iwan ng shota mo.

jfotography.net

2. Use Authority Wisely. - Naniniwala pa din ako na kapag sinagot ka ng babae, binibigay niya sa'yo ang isang malaking submission ng sarili niya. Isinusugal niya lahat: ang self-esteem, ang pangarap na kilig moments in the future kasama ang crush niya, most decisions miski pa obligasyon sa pamilya, political views, ang nahating oras para sa pag-babasa ng paborito niyang libro (critical na 'to sa mga babae), ang 'special' relationship niya sa lalaking best friends niya, ang authority niya na uminom ng softdrinks at kumain ng mga pagkaing nakakataba, ang BAGONG BATAAN, at marami pang iba. Kung iisipin mo, ang submission na 'to ang dahilan kung bakit ka may 'authority' sa relasyon ninyo. Siya ang nag-iisang tao na nagbibigay sa'yo ng pakiramdam na you are in authority, diba totoo? Tip? You don't need to use the authority she gave you against her. Case closed.

3. Don't give up on us baby everything immediately. - Applicable sa mga lalaki, lalo na sa mga babae at binabae. Siguro, rason din 'to kung bakit madami pa ding naghahanap ng ibang putahe miski maputi naman ang kilikili mo at wala kang halaman sa batok. Kung nangangarap ka ng isang mahabang relasyon, wag mong ibigay lahat-lahat sa umpisa. Uso ang mag-tipid, maging sa pag-ibig. Kumbaga sa buhay call-center, wala ka nang pang rebut (rebuttal). Kasi wala ka nang bago. Kumpara sa makulit na customer, naubos mo na yung features na pwede mong maibigay. Take it slow. Focus on your self-growth and maturity. Along the way, you will discover more from yourself. More features, more fun. May sawa factor lahat ng relasyon, pero kung hindi mo ibibigay lahat sa simula, you'll dive deeper to discovering more things. Discovering them by yourself, and with your partner.

4. Don't skip the friendship part. - Most important recipe of a relationship, friendship. Kung nagsimula yung relasyon dahil sa may crush ang isa sa inyo - at biglang nauwi sa romantic dates with Jeje texts and mushy feelings, ipupusta ko ang apat na buhok sa right nipple ko, di kayo magtatagal. Because dating skips the friendship part. Miski friendly dating pa yan.

5. Know when to talk. - Failure of communication is the syrup on top of every break-up. Miski pa punong-puno ka ng humor, hindi tungkol sa komedya ang lahat ng relasyon. Kung hindi mo alam makipag-usap ng matino, siguradong maririnig mo ang linyang: 'We need to talk / I have something to confess to you' - wala pa atang taong may ex-girlfriend/ex-boyfriend ang hindi nakaka-alam ng linyang yan. At sigurado, after nyan, may isang tatawag ng uwak, at may isang gagamit ng madaming tissue at mambubulabog ng kaklase/katrabaho/news feed ng iba. Magiging mabenta din ang hollowblocks, lubid, blade at zonrox. Wag nang hayaang dumating sa puntong yan. Know when to say 'sorry'. Ang pride, pinapairal sa propesyon, hindi sa relasyon.

6. Walang Sincerity sa Mata. - Lagi kong tinatanong ang mga kaibigan kong babae kung paano nila nalalaman kung sincere ba ang lalaking kasama nila ngayon. Sa mga babae din kasi ako nakakakuha ng ideya sa pagsusulat kapag may mga nadidiskubre akong bagay tungkol sa mamood-swing nilang pag-katao. Madalas kong naririnig, 'Nakikita ko sa Mata niya.' Tangina, kawawa naman yung mga kaibigan kong duling at banlag, hindi pwede maging sinsero.

Para lang aware kayo, napakadaling manloko ng babae para maniwala siya sayo: Mangako ka. Hawakan mo sa kamay. Halikan mo sa kamay. Pumikit ka. Halikan mo sa noo. Yakapin mo.

Hindi ako nagbibiro. Kung may kasama kang lalaki ngayon, paki-confirm. Mabentang-mabenta na 'to sa mga babaeng nasaktan kaya pwede niyo din silang tanungin. Kung gusto niyo ng mas gasgas na paraan ng panloloko, malamang narinig niyo na ang linyang' to:

'Sa ganda mong yan, wala ka pang boyfriend?'

At malamang, nahulog din ang panty mo kung crush mo ang nagsabi niyan. Uto-uto.

To test a man's sincerity requires time. Walang ibang way. Kung gusto mo malaman kung gaano ka-seryoso ang isang lalaki sa'yo, take your time. Wag kang easy-to-get dahil wala ka naman sa discount promo ng SM. Wag kang cheap, wala kang price tag. Kung meron, pumunta ka dito para madaanan kita ng scanner. Basta wag agad mahulog. Bigyan ang puso ng temporary restraining order. Lalo na kung hindi mo siya lubusang kilala. Kung sumuko siya sa panliligaw after several months, paano niya papatunayan yang forever niya na yan? Langya. Mauuna pa atang ma-expire yang forever kesa sa unli plan ng network provider mo.

III. Galaw-galaw.

Gaano ba ka-tagal bago makapagmove-on?

8.29.12

   Napaka-drama ng setting ng buhay ko ngayon. Buti nalang at walang lubid at mababa ang kisame ng opisina namin.

   Pero nagsusulat ako, mamaya ko na ipagluluksa ulit ang mga bagay. Ako ay nasa loob ng opisina, sinusubukang kainin ang oras sa mga literaturang di mo pipiliing mabasa. Mas okay na 'tong tahimik akong nagtatype dito. Parang ampangit naman kasi  kung dito ako hahagulgol. Mukhang tanga lang. Ang laki kong tao.

   Simulan na natin ang blog entry ko...

 Ang Huling Palaplap.

  Sa bawat umaga ay hinahanap ko ang amoy ng shampoo mo sa balikat ko. Lalo na sa mga panahong nag-iisa ako sa bus. Gumigising ako sa Magallanes na ginugunita ka. Naaalala mo pa kaya ako?

   Napakadalang ng saya. Parang pag-aabang ng negrang white lady sa gabi. Ganun katumal, pare.

   Kung pwedeng i-rewind ang buhay ko, uulit-ulitin ko yung panahong naging magkasintahan tayo. Babalikan ko lahat ng mga panahong masaya. Mga panahong tatlong oras ako bumabyahe para makasama ka. Mga panahong pwede kong sabihing sulit ang mga pamasaheng ginastos ko. Mga panahong uuwi akong nakangiti sa jeep, magtetext - 'Malapit na po ako, Alabang na. Matulog ka na. I love you.'

   Madami din naman akong pinangarap para sa ating dalawa.

   At sa di ko maipaliwanag na dahilan, nag-iipon pa rin ako. Pinapangarap ko pa ding bumangon sa umaga at kumain ng kaning isinaing mo. Ang makita kang natutulog muli sa dibdib ko. Ang pakasalan ka sa isang simbahan para tuparin ang mga pangarap mong set-up, miski pa skeptic ako. Lahat para sa'yo, lulunukin ko. 

   Ako kasi yung tipo ng tao na basag ulo. Pero sa tuwing andyan ka na, goodboy na ko. Kung alam mo lang. Lagi mong sinasabi na matalino ako. Pero mali ka. Ang laking tanga ko nung pinakawalan kita. 

   Gusto ko hawakan muli ang kamay mo. Napakaliit. Cute. Lagi kong inaakala na ang espasyo sa mga daliri mo'y nakalaan para sa mga daliri ko. Yun din ang dahilan kung bakit kita niyayaya lumabas ng mga nakaraan buwan, gusto ko hawakan yung kamay mo. Kaso bumibitiw ka... bumitiw ka. Simple lang naman ang gusto ko di'ba? Hahawakan ko lang naman yung kamay mo. Kung nakuha na yan ng boyfriend mo, ipakita niya sakin yung resibo. LOL. :D 

   Kamusta na kaya yung aso niyo? Pati yun namimiss ko. Pero ang pinaka-gusto ko sa lahat ay kapag sabay tayong kumakain sa mesa. Ang takaw mo pala. Half-rice ako, apat sayo. Pero ayos lang yun, mahal naman kita. At kahit magsaing ka ng dalawang tabong bigas, sasabayan kita kumain - makasama lang kita. Miski sa isang huling beses pa.

   Naaalala ko pa ang mga yakap mo sa tiyan ko mula sa likod kapag naghuhugas ako ng plato. Hahalikan kita sa noo at hahalikan mo ko sa lips. PBB TEENS. Wala na rin naman akong pake sa sasabihin ng mga nakabasa nito. Ang mahalaga, masaya tayo - noon.

    Di ka naman kasi matutuwa kung malalaman mong gabi-gabi akong nangungulila at malungkot dahil sa'yo. At ayon sa pagkakatanda ko, di pa ko umiiyak sa harap mo. Iyakin ka kasi. Baka mag-iyakan tayo't magmukhang workshop ang kwarto. Pero di bale. Nakaraan na ang lahat. Sana ay alam mo na tumitigil ang mundo, sa tuwing binubuo ng labi mo ang mga pantig ng pangalan ko. Ngayon, nagsusumamo. Marinig lang ang boses mo.




   Umiikot. Nahihilo. Nasusuka. Pakiusap. Banggitin mo ang pangalan ko. Bumibilis muli ang takbo ng mundo. Nilulunod ko nalang ang sarili ko sa musika, pagka't nakakabingi ang himig ng pag-iisa. Sumigaw man ako sa kawalan, di ako didinggin ng mga bathala -   ako nalang siguro ang bahala.

   Pilitin man nating bumitiw, laging may isang nagtetext. Nakikiramdam. Pero noong mga nagdaang araw, wala na. Parang ako nalang ang umaasa.

   Siguro isang araw makikita mo ko. May kasamang iba pagkatapos tanggaping wala ka na talaga. At sana, sa panahong yun, di mo maramdaman ang mga bagay na nararamdaman ko ngayon. Sana masaya ka. Kahit pa ang kasiyahang iyon ay bigay na ng iba. 

    Ang totoo? Natatakot ako na malimot mo. Kagaya ng lahat ng kasaysayang nabasa ko. Laging nalilimot ng mga tao. 

   Eto na ba yun? Ang resulta ng mga dasal mo at mga kandilang itinirik sa simbahan ng Baclaran para sa ating dalawa? Miski siguro mga Poon, wala nang magagawa. Sa iba ka na nila ipinaubaya.  

  Ang huling natitirang paraan, ay tanggapin ang medalya ng kabiguan.

   I'm just Pal. I'm not rich. Bulatlatin mo pa yung wallet ko. Bukod sa mga gulanit na sikwenta pesos ko, ang tanging yamang natitira ay ang larawan mo. Wala akong tsikot. Pero lahat ng pangarap ko sa hinaharap - sa ating dalawa umiikot.


    Patawad nga pala sa mga nag-abang ng mga Palaplap post. Biglang nawala. Sadyang payak ang mundong ginagalawan ko ngayon. Puro kumpitensya, walang emosyon, nakawawalang gana. Ano bang ideya ang pwedeng ibigay ng maiingay na telepono? At paano ako susulat ng masaya, kung mismong ako ay di maramdaman ang mga emosyong ito? When I write, I don't want my piece to be perfect - I just want it to be true. At aaminin kong sobrang nawalan na ko nang gana sumulat. Wala nang nagpapasaya, kumbaga sa bulaklak - nalalanta na. Binura ko na lahat ng mga sulat na nagawa ko noon. Pasensya na..


   Over the years, the humor and wit of my posts are gradually eating their own souls. I became someone else. But I want to thank everyone who supported 'PALAPLAP'. Just be reminded that life is unfair for everyone. And that makes it fair on contrary. Kung ako lang ang papapiliin, gaya niyo - gusto ko kami pa din. Pero di ganun ang buhay. Ang tunay na pag-ibig ay di madamot. Ang pag-ibig ay ginagawa at inaalagaan. Di ito ginagawang paksa sa diskurso ng kaisipan.

   Masyado na 'tong mahaba. Nakatatamad nang basahin. Tatapusin ko nalang gamit ang mga limitadong salitang kaya ipaunawa ang diwa. Dito na din ako magpapaalam sa lahat ng sumubaybay. At sa dalawang taon, naghintay. Sana ay wag niyong isipin na ito ay mali niya. Lahat ng ito - sablay ko talaga.

   Di ko alam kung ilan ang bayag ni Doreamon. Di ko din alam kung ilang kilo ng GLUTHA  ang kailangang papakin para matanggap na white lady. Di ko din alam kung anong pwedeng ipalit sa back program kapag pumunta ka sa suking gym kung kuba ka. Ang alam ko lang...

   Mahal kita.

Di porke di mo na nakikita ang mga luha niya, hindi na siya nasasaktan.
May itatanong ako sa'yo. Paano mo ako nakalimutan? Ano ang sikreto mo? Matulog ka na, pag gising mo.. baka mahal pa din kita.

Credits to:

http://jfotography.net/